Lou Leeuw, het cement van de popmuziek in Groningen, wordt 80: 'Nooit ziek geweest. Tot nu'
In dit artikel:
Lourens "Lou" Leeuw, een bekende Groningse bassist van bijna 80 jaar, ligt na een ziekenhuisopname thuis te herstellen van een atypische longontsteking. Vijf weken na het ziek worden en na tweeënhalve week in het ziekenhuis is hij nog steeds snel moe, verloor hij veel gewicht (weegt nu rond 55 kilo) en viel hij meerdere keren. Artsen stelden vast dat het geen bacterie of herkenbaar virus betreft: "het lichaam moet het zelf opknappen", aldus zijn partner Ans van Steenvelt. Een controleafspraak in het UMCG staat gepland.
Leeuw woont aan de Parkweg in Groningen; in huis en de voormalige koelcel beneden getuigen platen, cassettebandjes, een rij gitaren en versterkers van een leven dat decennia lang in het teken van muziek stond. Normaal repeteert en speelt hij urenlang in die oefenruimte, maar nu laat zijn lichaam hem daar vooralsnog niet toe.
Lou Leeuw (geboren 17 juni 1946) is een markante figuur uit de noordelijke popgeschiedenis. Muziek zat in de familie — zijn vader tamboer, zijn moeder zangeres — en hij begon op jonge leeftijd met gitaarlessen. Vanaf zijn vijftiende trad hij op; zijn loopbaan omvat talloze bands en samenwerkingen, waaronder The Rocking Tigers, The Tykes (voorprogramma van The Rolling Stones in 1967), Red White ’n Blue, Cuby + Blizzards en de Nina Hagen Band. In 1975 stond hij op Pinkpop; later speelde hij ook op Lowlands en talloze regionale podia. Leeuw bouwde een reputatie als betrouwbare 'vliegende keep'—invaller, begeleider, studiomuzikant en verhuurder van geluidsinstallaties—en wordt vaak genoemd als het cement van de Groninger popscene.
Recent liet Lou voor zijn verjaardag een langspeelplaat persen met dertien nummers, grotendeels covers, maar ook twee eigen bijdragen: Words Are Made To Lie (co-written) en Peaceful Laying Down, gebaseerd op een tekst van Ans. De plaat is thuis opgenomen; Leeuw deed bijna alles zelf. Repetities legt hij nog graag vast op cassette; nostalgie en praktische voorkeur spelen mee in zijn werkwijze.
Persoonlijk leeft hij al decennia relatief sober voor een rock‑'n‑roller: matig met drank en drugs en sinds lange tijd gestopt met roken. Zijn privéleven kende wrijving en atypische wendingen — zo ontdekte hij jaren geleden dat hij vader was van een toen 13‑jarige dochter met wie het contact later verwaterde — maar sinds 1997 is hij samen met Ans, die voormalig arts is en nu zijn zorg grotendeels ondersteunt.
Een geplande festiviteit in Huize Maas op 17 juni ter gelegenheid van zijn 80e verjaardag is uitgesteld omdat Lou nog te ziek is. De organisatie wil zijn gezondheid voorrang geven en hoopt het feest na de zomervakantie te kunnen inhalen. Ondanks zijn beperkte gezondheid blijft Lou optimistisch over aanwezig zijn op de verjaardag: of hij zal spelen, moet de dag uitwijzen.
Leeuws verhaal illustreert zowel de persoonlijke tol van ouder worden en ziekte als zijn onmiskenbare plaats in de regionale muziekgeschiedenis: een muzikant die generaties shows en genres heeft overbrugd, vaak buiten de grote spotlights maar van onmiskenbare waarde voor de Groninger podia en muziekgemeenschap.